HADİ ŞİMDİ SEN YAKALA

Ah hayat neredesin , ben koca bir koşuşturmanın içindeyken sen nerelerde akıyorsun ? Sanki benim değilmişsin de bana ait rolü yapıyormuşsun gibi .Hani beraber ilerleyecektik , gündüzü geceyi sevinç ile karşılayacaktık ama bir gözümü açıyorum sabah ve sen yoksun ve birden hava kararıyor uyuyorum sen yine yoksun . Hani birbirimize zaman ayıracaktık ; sakin kalıp ben sana sessizliğimle kafamdaki niyetlerimi aktaracaktım bir müzik eşliğinde , keyifle kahvemizi yudumlayacaktık ,işe giderken keyifle senkronize gidecektik, dönerken de akşamı planlarcasına yapacağımız yemeği seçecektik ve izleyeceğimiz filmi..

Birbirimize verdiğimiz sözü tutamadık hayat..Sen adeta ellerimi bıraktın gittin ben de sana yetişebileyim diye bir o kadar çırpındım . Sevdiklerim mi, ailem ? Çok koştum hayat çok . Çocukluğum sonrası o kadar hızlı ayrıldık ki seninle , seneler geçmiş ben her gün işe gitmişim,her öğün yemek yemişim beslenmişim , para kazanmışım . Aile ziyaretleri mi ? evet arada yapmışım . Onlara uğruyorum,evet tabi sevdiklerime de uğruyorum telefon açıp soruyorum hatta bazen. Ama hayat sana nasıl anlatsam bilemedim ki.. sanki sadece sen benden uzaklaşmadın , herkesin hayatı herkesten uzaklaşmış aslında şimdi bakınca anlıyorum. Bizler birbirimizi görünce konuşuyoruz ama öylesine sanki . Mesela şuan senin beni anladığın gibi anlamıyorlar beni . Mutlaka ben de onları aynı şekilde . Algımız mı yok , kafada yapacağımız işlerimiz mi dönüyor , sürekli bir plan içinde koşturmacada konsantremi olamıyoruz inan bilemedim . Ama şu belli ki biz baya düşmüşüz kendi derdimize . Kendi acımızdan , sıkıntımızdan , bunalımımızdan anlayamıyoruz ki neden yakınır karşımızda ki..

Bırak yakınan yakınsın biz düşelim kendi derdimize evet çok da haksız değilsin,öbür türlü daha mutsuz olacağız , geri kalacağız birşeylerden sanki değil mi ?Yok öyle değilmiş hayat . Ben de başta öyle sandım ama meğer karşındakinin sana 2 sn lik odaklanması bile meğer ne kadar önemliymiş,seni bulunduğun çukurdan koca bir basamak çıkartıyormuş aslında ve sonra herkes daha da senkronize ve olması gereken , olması gerektiği ölçüde yoluna devam ediyormuş. Ben seneler sonra anladım hayat . Elindeki mutlulukları anlamayınca hep yakınır oluyoruz senden yani hayatlarımızdan . Aileni unutur oluyorsun, eşinden uzaklaşıyorsun adeta ,çocuk desen yük geliyor sanki bazen . Arkadaş toplanmaları ise eskide kaldı , internette beraberiz ama hatta bir sürü arkadaş grubumuz var ve kim ne zaman nereye gitti, ne yedi,evlenme yıl dönümü eşi ona ne aldı bunları falan hep biliyoruz.

Ben seni geri nerede yakaladım , sana tekrar tutunmak için hangi hamleyi yaptım biliyor musun ? Önce kendi değerimi anladım . Hatta değerli olan bir tek ben de değilmişim herkes de en az benim kadar değerliymiş . Hem de istisnasız. Çok garip değil mi insan kendi değerini anlayınca etrafındaki değerleri de farkeder hale geliyor. Sonra değerli olan kendimi önemsemeye başladım . nasıl mı yaptım? Dur bir düşüneyim …A tabi ya . Sevdiğim şeylere odaklanarak . Bir şey diyim mi sana hiç bir şey bulamıyordum biliyor musun. Boş bir dünya ve içinde ben ölü gibi . Sürekli benden istenilenleri yerine getirmek . Satış yap , çalış, yemek yap , eğit ,öğret , yetiştir . Kendime zaman ayırsam da yapacak bir şeyim yoktu ki . Önce bir şeyler bulmakla başladım hayata . Güzel , beni sürükleyebilecek kitaplara niyet ettim . Yürüyüşler kafamı sakinleştirdi ve beni doğaya odaklandırdı. Yakınma enerjisinden çıkma konusunda da hakkını yiyemem tabi o yürüyüşlerin. Gerçekten spor bambaşka birşey . İnsana kendisini yakınlaştırıyor resmen. Ev hanımı iken kendimi çok asil görmeye başladım .Eşim de beğenmese ,elalem de beğenmese ,kimseler de beğenmese ben kendimi beğendim ama . Keyifle yemek yapmaya başladım.Okey itiraf ediyorum doğru hala bir mutfak insanı değilim , mutfakta vakit geçirmeyi sevmiyorum . Ama evi düzenlemek gruplamak , onarmak üstüne bir de temizlik harika bir şey . Ne komik değil mi sanki şimdiye kadar ben yapmıyormuşum gibi anlatıyorum. Evet o zaman da ben yapıyordum ama artık yakınmıyorum . Dolayısıyla da işler bana eziyet gelmiyor tam tersi değerime değer katıyor adeta. Müzik..Sevdiğin müziği dinlemek çok özel çok anlamlı, rahatlatıcı . Biliyor musun bazen günüm günümü tutmuyor. Bir gün öncesi çok eğlenceli şeyler dinlerken ertesi gün türkü ile açılış yapabiliyorum. Ama kendimin ve duygularımın duygu halimin farkındayım artık ve o duygu halimi bastırma , yok sayma çabasına girmiyorum artık. O duygu halimle Mutluyum ,yaşanması gerekiyor ve ben o duygu halini yaşıyorum bazen çok canımı yakan üzüntülere alıp götürse de beni..Ama dinleniyorum ama frekansı yüksek aroma terapi yağlardan faydalanıyorum, yada sakinleştirici işler yapıyorum ama sıkıntımla dövüşmüyorum . Başıma neler gelir , nolur ,ortada mı kalırım , olur da bir şey olursa o acıyla nasıl başederim diye düşünmüyorum hayat artık . Biliyorum ki ve canı gönülden inanıyorum ki yaşadığım her şey en yüce hayrıma . Her şey gelip geçiyor ve taşıyamayacağım yüklerle de sınanmayacağım. Ve biliyorum ki hayat benim gibi insanlar var. BİZ liğin farkında ,öneminin bilincinde olan insanlar var, ve bu insanlar beni eğer bir gün bir derdim olsa bulacak illa tanıyor olmam da gerekmiyor,tanımasam da o insanlar en zor anımda ya bir doktor , ya komşu , ya arkadaş vs. kılığında karşıma çıkacak ve beni dinleyecek anlayacak ,bana güvenecek ,inanacak korkma yanındayız dercesine benimle güven duygusunu paylaşacak . İşte bu her şeye bedel.

Korkularım kalmadı hayat , artık başaramayacağım korkusu yok , en verimli nasıl yaparım var, bundan daha iyi nasıl olurdu acaba var..Birilerinden onay alma,gözlerinin içine bakıp takdir bekleme , güvencesini hissetme ,hayır bunların hiç birisi yok artık .Ben Varım BEN.Koca bir ben.GERÇEK BEN.Ne istediğini bilen, kendini bilen bir ben .AN ve BEN ..İşte hayat buymuş . Artık seni aramayı falan da bıraktım sonra ve bak sen kendin geldin bana hayat . Hadi şimdi de sen yakala biraz da beni , tabi yakalayabilirsen …