PEKİ YA ÖZ DEĞERLERİMİZ YOKSA
Çocuklarla ilgili bölümümüzde de değindiğimiz gibi bu konu çok fazla önem verdiğimiz,aslında bilinçaltımızdaki negatif programların sebebi diyebileceğimiz bir konudur.
0-6 ay dönemi çocukta bu değerlerin oturması için çok önemlidir.Çocuk bu değerleri direk ebeveynlerinden alır.Aslında orda biraz daha çocuklarımızla ilgilenirken ,kendimizden fazlaca vermeye çalıştığımız o sonsuzluğu biraz daha sınırlandırıyoruz.Anne baba olarak yapacağımız elbetteki onların fiziki ihtiyaçlarını gidermek,aynı zamanda onlara bu ihtiyaçlarını kendilerinin gidermesini öğretmek artı ruhsal olarak ta onların gelişimine katkıda bulunmaktır.peki bizler nasıl ebeveynler tarafından büyütüldük,bizim kendimize olan Özgüven,özsaygı ,özdeğer ve özsevgimiz tam mı?Mutlaka birçoğumuzun anne ve babası bu konulardan bir haberdir.Eminim ki o yıllarda bilselerdi onlar da ellerinden geleni uygularlardı.
Peki bu değerlere kavuşmak istiyorsak neler yapmalıyız?Önce bu değerlere kısaca tekrar değinelim.
Özgüven:Kendine güvenmek/kendini yeterli hissetmek
Özsevgi:Kişinin kendisiyle barışık olmasıdır,kendi kendini sevebilmesidir.
Özdeğer:Kişinin kendisini sevilmeye layık görmesidir.Her haliyle sevilmeyi hakettiğini yürekten hissetmesidir.
Öz saygı: Kişinin kendisine duyduğu saygıdır.Bunun için hem özdeğer gereklidir hem de öz güven.
Evet farzedelim ki bizler küçüklüğümüzde bilinçsiz bir şekilde ebeveynlerimiz tarafından ;ağlarken susturulduk,başka çocuklarla kıyaslandık,sürekli sen yapamazsın telkinlerine maruz kaldık,itildik,dövüldük vs..Bu durum da şuanda bizim bu hassas zeminimizde en ufak bir zorlukta çok büyük depremler meydana getirmektedir.Tüm ilişkilerimizde sorunlar yaşayabilir hatta en kötüsü ebeveyn olma sırası bize geldğinde maalesef aynı olayı kendi çocuklarımıza da yaşatabiliriz.
Eğer kendimizde birtakım değişiklikler istiyorsak öncelikle kendimizde bu durumları farketmemiz, yüzleşmemiz, gerekir.Örneğin herhangi bir konuda kendinin yetersiz olduğunu gördün,bunu bastırmak yerine önce yüzleşip evet şuan bunu yapmakta gerçekten zorluk yaşıyorum ama biliyorum ki ben de herkes gibi bunu yapabilecek güçte ve yeterlilikteyim diye kendimize telkinlerde bulunmalıyız.
Kesinlikle kendimizi yargılamamalıyız.Hatta bir hataya da sebebiyet verebiliriz ama eğer kendimizddeki bu durumun farkına varmışsak ve kendimizi geliştirmek istiyorsak bilmeliyiz ki herkes hata yapabilir,bundan doğal hiç birşey yoktur.Kendimize gerektiği yerde gereken şefkati göstermeliyiz.Hatalar yapmış olsak dahi suçluluk duygusundan ziyade bu hatalarımızı küçük pişmanlıklarla dile getirmeliyiz .Bu şekilde yaptım ama pişmanım yapmasam daha iyi olurdu.Bu şekilde dile getirmediğimiz takdirde suçluluk duygusuna dönüyor ve bizi bir ömür rahatsız edebiliyor.
Kendimizi önce kendimize ve dışarıya güzel ifade etmek çok önemlidir.Bunu yaptım,şu sebepten dolayı,öyle gerekti gibi açıklamalarımız olmalı.etrafımıza gerektiği yerde hayır diyebilmeyi kendimize alışkanlık edinmeliyiz.
Hani bir söz vardır;
Düşünceleriniz sözleriniz olur,sözleriniz davranışınız,davranışınız alışkanlığınız olur o da karakterinizi oluşturur.Karakteriniz ise kaderinizi..
Lütfen kendinizi tanıyın,duygularınızın ve davranışlarınızın sorumluluğunu alın.
Kendinizi sürekli geliştirin.
Kendinize ve etrafınıza verdiğiniz sözleri mutlaka tutun.
Eleştirme çok negatif bir duygudur.Lütfen ne kendinizi ne de bir başkasını eleştirmeyin.Bilin ki zaten herkim her ne yapıyorsa zaten korkudan yapıyordur.
Hatta eleştirmek şöyle dursun,çevrendeki insanları bizi kızdırmış olsalar bile takdir edelim.Böylece gözlerimiz ve kulaklarımız hep takdir edilecek şeyler arar ve bizler de bunun olumluluğunu yaşarız.
Geçmişimizden sürekli dersler çıkaralım ki,olumsuzlukları unutalım ve zihnimizde yeni güzeliklere yer açılsın.
Lütfen her günün en azından bir 10-15 dakikasını kendimize ayıralım.Cinema,müzik ,kitap şeklinde değil.Sadece kendimiz ve biz..Düşüncelerinizi düşünün.Nerden gelmiş bu düşünceler size,anne ,baba,yaşadığınız ülke…kimin doğruları acaba bu öğrendikleriniz,gerçekten sizin mi?
Kısaca sevelim kendimizi,sarılalım hatta kendi kendimize.Yaptıklarımızı,başardıklarımızı farkedelim.
Unutmayın ki siz değerllisiniz ve biriciksiniz.